Gün vuruyor gün almaların alnına
almaları ne benden alırsın,ne daldan
bu ne mene oluş böyle
dağlara kan çöküyor can,can çöküyor bahçalarda-
gün sensiz vuruyor almaların alnına
beni sana hasret vuruyor
hiç böyleyin yazmamıştı ol sevda-
          yetti gayrı
          yetti torak toprak bölündüğümüz
          yetti beni senden ayrı komalar
          içesim yok bu duru suları,gülesim yok-
          benden ayrı aksamların olsun ha
          sen bir başına kahrol sana
          ben bir başıma kahrolayım ha
          aklıma ziyan yaşadığın-
           konuş gayrı,gayrı gel
           bu dünya rahatların koyup da gel
           bütün giysilerin soyup da gel
           de- dursun kula kul omuşluğun buncası
sen kendin kulsun kendine
           kendine tanrı sen
           sen kendini bulmaz isen
           ne umur beyin kendine-
           dağ bir yana de,yol bir yana
           de ben deryayım
           güneş yedim ay ne ki
           burada tek ben olacak de
           benden ileri
           burada ne kavga ne ağrı
           ne umut,ne umudun ötesi de-
           ben hak dedim
           önce seni bildim,sonra beni
           yar dedim,sen
           beni yenmektir dedim aşk,
           işte yere çalıyorum gayrıyı,mülk’ü
           bir aşk yakıyorum şimdi bu dağ başında
           bir dağbaşında sen yakacaksın
           bir kentte o-
           konuş gayrı,gayrı gel
           de-dursun kula kul olmuşluğun buncası.

gökte odlar,yıldızlar,bulutlar kayıyor
karanlık ve karanlık ve yaslı sesi yeşilırmağın
şimdi ovayı gözlüyor bir tepeden
dünyanın ilk günü mü,n’oluyor
neredelerdi halklar
birden bağırdı,geceyi,vay nasıl uyardı:

‘nerdesin halk

sensin yere,göğe anlam sunan
sensin önce var,sonra var
nice yürüyeceksin dağlarla kentlerle bir ovadan
nice yol edeceksin deryaları

um’um sensin,dünyam sen
al da yitir beni benden
sevdan odu yetti cana
oy işte canım,kopar tenden

nice yürüyeceğiz ovalarla köylerle bir dağlardan
nice kul edeceğiz toprağı

yu arıt cümle hırstan
adam eyle halk beni
yılgınım yok nice örsten
adam eyle halk beni

nice yürüyeceğiz dinliyle dinsizle bir karanlıklardan
nice mekan kılacağız uçmağı

oy işte canım kopar tenden

C.
yine mi o güneş,o hiç kimselerin yaşadığına şimdi
gitmek o,varmak o,ben o
o bir başına evrenler
o bir başına evrenlere yalnız
o ölmek değilse,iyi yok,güzel yok
ne bilmediği niceler yok kişiye izdüşümü,ya kişi
sonra o ağaçlarda üç gök
gitmek o,varmak o,ben o
bu dünyada ne güzel çoğuluz
ya bu al sabahlara tek tek bakış ne demek
duramam gayrı yar
durdurak kaldı benden
yitmek ne güzel çoğul
seni her bilmek yetmiyor
onlar avuçlarında gözyaşı yonttuğu tanrılar
bir yıllık sezgi susuyorlar

ilk bağrıda yerim yoksa,hiçbir yönde yerim
sen deme nazlım,ben derim senin türkünü
derim de bağışla demem:

-Gördük ki sen yar olmadın canımıza gittin
eli yeğ tuttun biz garibe
Bir ince ateş kodun bağrımıza gittin
Bir kerre ölmek mi bir kere sevmek
He dediydik n’olaki
Sen gıdıcıydın amma gıttın-

yol dedi vay nasıl adam
yolla birlik halklara gitti.